εικόνες-διέξοδος

στην αντίθεση.

2008-02-11T10:11:00.000-08:00

Έτρωγε ρύζι βρασμένο πάλι
για το χαλασμένο στομάχι,
την ώρα που οι άλλοι εσκεμμένα το χαλούσαν,
κατεβάζοντας σκληρά ποτά.
Την ώρα που οι άλλοι έγδερναν το στέρνο
Προσπαθούσε να μαλακώσει την κοιλιά της.

Στα ωραία μπουκαλάκια που μοσχοβόλαγαν
μπροστά
κανα τέταρτο θα πέρασε. Όλα τα μύρισε.
Την ίδια ώρα
οι άλλοι έτρεχαν και βρώμαγαν.

Θα μπορούσε η ποίηση (η τέχνη) να κάνει τον κόσμο καλύτερο?

2008-01-20T13:22:00.000-08:00

Τα πρωινά κατηφορίζω προς τη στάση
της ρουτίνας.
Πότε κουτσαίνοντας-πότε πετώντας.
Οι τοίχοι εκατέρωθεν της τροχιάς μου
με κοιτάνε όλο ίδιοι.
Ήθελα για λίγα δευτερόλεπτα να δείχνουνε αλλιώς.
Θέλω κι οι άλλοι να τους δούνε αλλιώς.

Το 8.

2008-01-06T06:00:00.000-08:00

Πάντα μου ήταν δύσκολο θυμάμαι τις πρώτες μέρες της χρονιάς να γράφω την ημερομηνία σωστά. Στο σχολείο, στην πρώτη αράδα στο τετράδιο έμπαινε η μέρα, ο μήνας κι η χρονιά. Στο έτος, θα υπήρχε για λίγες μέρες μια μουντζούρα. Εκεί στο τελευταίο νουμεράκι, στη μονάδα. Η δύναμη της συνήθειας και μια περίεργη αίσθηση πως το νέο έτος κάθε φορά θα κρατάει για πάντα. Έτσι τώρα αυτό το οχτώ φαντάζει σίγουρο, με τη ζωή του όλη μπροστά. Όταν συνηθίσω να γράφω πια το 2008, θα μοιάζει πως θα το γράφω για πάντα. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

Εύχομαι τα καλύτερα για "το 8" ,υγεία, δημιουργικότητα και πολλά χαμόγελα στους επισκέπτες και περαστικούς.
Να είστε καλά και ακόμη καλύτερα (κατά το ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..) με πολλές διεξόδους στη ζωή σας!
περισσότερες ιστορίες σύντομα!

ΓΥΡΙΣΜΟΣ

2007-12-01T07:13:00.000-08:00

Τα ταξίδια είναι ίσως απ’ τις γοητευτικότερες εμπειρίες της ζωής. Όχι, δεν το λέω διακοπές, ούτε τουρισμό. Μια βουτιά σ’ένα άγνωστο μέρος, όσα και ν’ακούς δε φτάνουν. Δε σημαίνουν τίποτα μέχρι να τα διαπιστώσεις ή να τα δεις όλα αλλιώς. Όπως ακριβώς αυτά υπάρχουν για σένα. Πλαταίνει ξαφνικά το μυαλό όταν βλεπεις πως υπάρχουν τόσες ακόμη συνήθειες για να ζει κανείς. Προσπαθείς να κλέψεις όσο προλαβαίνεις μια-δυο στιγμές της καθημερινότητας του όποιου μέρους βρεθείς. Ασήμαντο ή ανεκτίμητο, το κρατάς μέσα σου, ούτε να το αγοράσεις χρειάζεται, ούτε να το παζαρέψεις.
Κλισέ τα παραπάνω, κι όμως κάθε φορά που επιστρέφω τα ίδια κλισέ θα λέω.Γυρισμός στη ζωή σου όπως την ήξερες. Και συ, κάθε φορά που θα γυρνάς, θα αναρωτιέσαι πώς διάολο επιστρέφει κανείς στα ίδια.

ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ

2007-11-17T05:00:00.000-08:00

Τόσο σύνθετα είναι όλα. Τι να έγινε άραγε, σκέφτηκε, σηκώθηκε μαλακά και γυρνώντας την πλάτη μπήκε μέσα. Ίσως μια ανεπαίσθητη γκριμάτσα απορίας να σχηματίστηκε στο πρόσωπο, αλλά είχε και δουλειές να κάνει, οπότε τον άφησε έξω μόνο του. Δεν είχε ξαναφύγει πρώτη.
Μιά έτσι μια αλλιώς, δε μπορούσε να δώσει σημασία σε τέτοιους ανθρώπους. Οι πεταμένες στα σκουπίδια κουβέντες και τα χαμόγελα ήταν πολλά. Στο τέλος χάθηκε η εν δυνάμει εμπιστοσύνη?

Τόσο απλά και τόσο σύνθετα είναι όλα. Τόσο σύνθετα που δεν μπορείς να τα καταλάβεις. Τόσο απλά που είναι περιττό να εξηγείς το παραμικρό. Μέσα σε αυτή τη λεπτή ισορροπία κινούνται οι άνθρωποι. Αδιάβαστη ύλη που δεν πρόλαβες να διαβάσεις για τις εξετάσεις οι άνθρωποι. Ύλη που δεν τελειώνει, πολλά βιβλία. Βιβλία ανοιχτά για λίγο, όποτε θέλουν.
Τόσο ίδιοι, τόσο ξένοι. Από το ίδιο υλικό. Τό αερικό που μας τυλίγει μοναδικό του καθενός.

Κάτι είδε ξαφνικά, κάτι που δεν γνώριζε για εκείνη. Άργησε να το ανακαλύψει, αλλά έκπληκτος, ήθελε να της πει. Τόσο απλά είναι όλα.

αφιερωμένο στην καλή μου φίλη Α.

πολυτέλειες.

2007-11-01T12:25:00.000-07:00

κάθε μέρα έκανε την ίδια διαδρομή. Πάντα το ίδιο παράπονο για αυτό το χαμένο χρόνο της μετακίνησης. Μια αναγκαστική κατάσταση: παρέδιδε καθημερινά αυτά τα σαράντα λεπτά, σαν φόρο. Ενέδιδε κάποιες φορές στον πανικό όταν πολυέπαιζε στα αυτιά της η συνηθισμένη φράση "ο χρόνος είναι χρήμα".
-Χρήμα..!Σάμπως να τον υποτιμάμε έτσι το χρόνο τελικά..

Της πήρε χρόνο, χρόνια ίσως, αλλά τελικά κάτι κατάφερε να καταλάβει.
Την πολυτέλεια να απολαμβάνει το χαμένο χρόνο.

και είπε:

2007-10-09T15:03:00.000-07:00

Πήγαινε πέρα δώθε, στριφογυρνούσε, κοιτούσε τους μεγάλους στα μάτια. Ε, αυτοί ή την κοιτάγανε άγρια, ή αδιάφορα, ή σκάγανε κάτι χαζοβιόλικα χαμόγελα:
«Κάτσε φρόνιμα κούκλα μου, θα σε μαλώσει η μαμά!»
Εκείνη δεν απάνταγε, φαίνεται βαριόταν τα πολλά πολλά με τους ξένους.
Τίποτα τον ενδιαφέρον. Όλοι γύρω της καθότανε ακίνητοι, κοιτούσανε κανά ρολόι που και που, μέχρι να έρθει η σειρά τους. Όρεξη που την είχε η πιτσιρίκα, δεν είχε ηρεμία μες την ακινησία της αναμονής, ήταν τόσο μόνη της εκεί μέσα! Κάπως γκρι θα τά ‘λεγα τα χρώματα στην αίθουσα.
Γύρω τριώ χρονώ πρέπει να ήτανε, σαν εκείνα τα μωρά πρότυπα: στρουμπουλούλα, με μάγουλα τσουπωτά, λευκό δέρμα, μαλλάκια ξανθά και μπούκλες. Χαριτωμένες ατίθασες μπούκλες.
Μόνο οι μονότονοι ήχοι των γραφείων ακούγονταν:τηλέφωνα που βαράγανε, πληκτρολόγια, εκτυπωτές και το χρατς χρατς που προκαλούσε η τζουτζούκα με ένα παιχνιδάκι που βασάνιζε στα χέρια της.
Ξαφνικά σταμάτησε,κοίταξε ήρεμα γύρω και είπε :
«σκατά!»
«ιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!» έκανε η μάνα της κοκκινίζοντας και όλοι σκάσανε στα γέλια. Όντως σκατά, αλλά φωτίστηκε για λίγο η αίθουσα.

ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ 4-ΤΟ ΤΕΛΟΣ

2007-09-23T03:31:00.000-07:00

Ακούστηκε το γέλιο της, γάργαρο και καθαρό. Είχε ένα κύκλο σχηματισμένο γύρω της, όλο γνώριμα μάτια, με ήρεμη καρδιά συνέχιζαν όλοι μαζί να κελαηδάνε.Η ασφάλεια έφερνε την ηρεμία. Χαχανίζανε, σκούζανε, όλο εξυπνάδες άκουγες από την παρέα,ένα μάτσο γκριμάτσες και η Ριάνα δε χόρταινε να γελάει γαργαριστά.

Δίδυμη εικόνα λίγο πιο πέρα. Άλλα έμπιστα γέλια και ψιθυρίσματα. Άλλες απότομες χαρούμενες φωνές, κι ο Παντελής μόλις έφτασε, ενσωματώθηκε στην ολόδικιά του κυψέλη. Έφτασε χαμογελώντας, εμφανίζοντας τα δόντια του με αυτοπεποίθηση.

Ψέμματα? Ειδώθηκαν. Αμέσως. Οι σιλουέτες ήταν γνώριμες από μακριά ούτως ή άλλως.
Χαιρετήθηκαν με ένα νεύμα. Ένα νεύμα πάτησε το φρένο, έχτισε τον τοίχο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από ένα νεύμα.

¨Δε φτάνει¨ ,σκέφτηκε ο Παντελής, αφού ίσιωσε το στόμα του ύστερα από ένα χαμόγελο συμπάθειας που είχε ξεμείνει στα χείλα του-ήρθε πακέτο με το νεύμα η έκφραση. Γύρισε, κοίταξε αλλού, βρήκε τον οιρμό, συνέχισε να μιλά νευρικά με την ομήγυρη.

¨Μέχρι εκεί¨,σκέφτηκε η Ριάνα και χαμήλωσε το βλέμμα, για λίγο, ύστερα άρχισε να προχωρά σε αντίθετη κατεύθυνση, με τον τρόπο που της άρεσε: σταθερά, κοιτώντας ευθεία. Πίσω την ακολουθούσαν οι φίλοι. Άκουγε τη σιγουριά, την οικειότητα που έπεμπαν τα ζεστα σώματά τους.

2007-09-05T07:30:00.000-07:00

ΑΠΟΡΙΕΣ

Τί θα ήταν όλα αυτά τα αόρατα άμα ήτανε ύλη?
Σκέφτομαι τους αναστεναγμούς,
ανάσες δροσερές,γεμίζουν υγρασία τον απέναντι τοίχο.
Τους ήχους από τους λυγμούς,περιστέρια που πετάνε.
Τα γέλια,τα υστερικά τα κακαρίσματα, ωραίες πρόκες στα πατώματα.
Τα βλέμματα όταν δε συναντάνε το δέκτη τους τι απογίνονται?
Έτσι ταξιδεύουν ένα γύρω μέχρι να χτυπήσουν σε μια επιφάνεια.
Άμα κοιτάξεις σαν ακτινογραφίες θά ναι οι τοίχοι.
(μόνο πάρε τα άλλα μάτια μαζί σου, όχι τα καθημερινά.)

2007-06-25T15:15:00.000-07:00

ΕΜΜΟΝΕΣ

Το βρήκα! Σιγά την ανακάλυψη βέβαια τώρα που σκέφτομαι...Αυτές είναι, αυτές φταίνε για τη ζαλάδα που στριφογυρνάει το κεφάλι μου. Αυτές και η νικοτίνη που κυκλοφορεί στο σώμα μου. Μόνο που η άτιμη ουσία σε λίγο θα φυράνει και θα σταματήσω να ξεγελιέμαι οτι αυτή είναι η αιτία. Και η πραγματική αιτία θα φανεί ξεκάθαρα και...να ‘σου η ανακάλυψη που προείπα!Οι εμμονές λοιπόν. Αυτές οι αδίστακτες κυρίες.
Κάνουν άπειρα δρομολόγια στη σκέψη, ακούραστες πάντα έρχονται, φεύγουν, ξανάρχονται με άλλο πρόσωπο, βάζουν ερωτηματικά και πάλι και πάλι...Πρόσωπα, εικόνες, λέξεις κολλάνε σα στάμπες. Τραβάς με δύναμη, καμμιά φορά, να ξεκολλήσουν κι αυτές αφήνουν κάτι ηλίθια υπολλείματα που θέλει χρόνο για να φύγουν. Κι έτσι, σημαδεμένη, σε όλα που κάνω κάθε μέρα που περνά, οι εμμονές μου φυτρώνουν, φαίνονται παντού, κι εκτός απο σημαδεμένη, νιώθω και διάφανη. Και καλά να είναι διάφανος κανείς,πώς άλλωστε θα επικοινωνούσαμε αν ήμασταν κλειστοί σα στρείδια? Τα καλά, τα αστεία εντάξει να φαίνονται και για τους άλλους. Τι γίνεται με τα άλλα που μουτζουρώνουν το μέσα μας και τελικά το πρόσωπό μας? Τι γίνεται με αυτές τις κυρίες που μας φοράνε με το ζόρι σαν κακός γιατρός κάτι απαίσια πατομπούκαλα μπροστά στα ωραία μας μάτια? Πώς στο διάολο τα καταφέρνει κανείς με αυτές τις μουτζούρες και τις απαίσιες γυαλαμπούκες που φορτώθηκε?
Έτσι, ζαλισμένη σαν κοτόπουλο απο το πάχος των φακών και προσπαθώντας να σβήσω απο το πρόσωπο μου τις καρβουνίλες περπατάω και κάνω κάτι οχτάρια ανεπανάληπτα! Καμιά φορά σώζομαι όταν σκέφτομαι ότι είμαι πάλι πέντε χρονώ, χωρίς σημάδια, τα μάτια βλέπουν μια χαρά και σαν φρέσκο πρωτάκι θέλω να τα κάνω όλα απ’την αρχή. Να γίνουμε όλοι παιδιά? Αυτό είναι το φάρμακο? Πάντως τα παιδάκια έχουν έναν απίστευτα ξεκάθαρο τρόπο να βλέπουνε τον κόσμο. Ωραία ήταν τότε ε?
Μα τώρα πάλι τι είναι αυτό?Πώς ένας ενήλικας να έχει την καθαρότητα ενός μικρού παιδιού, όταν όλα του θυμίζουν πως πρέπει να κάνει, να είναι, να σκέφτεται σωστά και γρήγορα? Κι όλα αυτά συμβαίνουν, την ώρα που καρφώνονται στο μυαλό εκείνες. Σαν καλοί κολλητοί το μυαλό μου κι αυτές, φεύγουν μαζί ,κι εγώ δεν ξέρω που πάνε. Και μένω η υπόλοιπη σαν τη μάνα που της το ξεμυάλησαν το παιδί, έφυγε χωρίς να πει που πάει, τι ώρα θα γυρίσει? Έφυγε το μυαλό μαζί με τις αλήτισσες, δεν το ορίζω. Και με σκουντάνε οι φίλοι, απορούν οι γνωστοί με την αφηρημάδα, τις χαμένες σκέψεις μου, τις ίδιες γκρίνιες. Ύστερα οι φίλοι με ρωτάνε:
-Τί έχεις?
-..Εμμονές.

2007-05-09T02:22:00.001-07:00

ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ 3.

Κενός χρόνος. Είχε και ήλιο, βάραγε κατακούτελα. Έκατσε στο μαντρότοιχο να καπνίσει ένα τσιγάρο. Το συνήθιζε να καλύπτει με τσιγάρα τα κενά χρόνου, προτιμούσε το κάπνισμα σε ώρες ηρεμίας.
Κοιτούσε ατάραχος την όψη του απέναντι κτιρίου, γύρω στα έξι με εφτά μέτρα απόσταση από τον εαυτό του. Τράβούσε τις τζούρες και άκουγε μόνο το τσακ τσακ της κάφτρας που καιγόταν.Άφηνε τον καπνό να φεύγει απ τα ρουθούνια του, σαν τον πράσινο δράκο του παραμυθιού. Χαζογέλασε για λίγο.
Η ακριανή πόρτα απέναντι άνοιξε και βγήκε η Ριάνα. Την έβλεπε προφίλ, περπατούσε κατά μήκος της όψης του κτιρίου, ούτε αργά, ούτε γρήγορα. Ούτε βαριεστημένα, ούτε νευρικά. Σταθερά. Κοιτώντας ευθεία.
Οι μυς στο χέρι του ήταν σε ετοιμότητα. Άνοιξε το στόμα, να φωνάξει, να χαιρετίσει.
Η Ριάνα, αφού διένυσε την απόσταση, άνοιξε την επόμενη πόρτα και μπήκε μέσα. Εξαφανίστηκε.
Έμεινε να κοιτάζει απέναντι στην ίδια θέση, ακίνητος, σα μεξικάνος.
-Μπα...τι στο διάολο...

2007-05-05T02:00:00.000-07:00

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΥΣΤ.

Μετά την πρόσκληση του αγαπητού Άμμος, αποφάσισα να το συμπληρώσω με φόβο και πάθος (κ ελαφρύ δισταγμό). Ιδού λοιπόν:

1. η απόλυτη ευτυχία για σας είναι?
Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία .Ωστόσο, καλό είναι να την κυνηγάμε.
2. τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί?
Οι υποχρεώσεις, η λαχτάρα να κάνω κάτι που θέλω που γουστάρω να κάνω,το πρωινό τσιγάρο με τον καφέ.
3. η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια?
Σήμερα το μεσημέρι.
4. το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι?
Πείσμα-ξεροκεφαλιά.
5. το βασικό ελάττωμά σας?
Έλλειμμα αυτοπεποίθησης. Γενικά δυσκολεύομαι να μιλάω για μένα.
6. σε ποιά λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια?
Σε αυτά που κάνω και εγώ.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο?
Δεν ξέρω δε μού ρχεται….
8. ποιοί είναι οι ήρωες σας σήμερα?
Οι γιατροί χωρίς σύνορα.
9. το αγαπημένο σας ταξίδι?
Ένα απόγευμα βρέθηκα από τύχη στο νοτιότερο άκρο της σικελίας.Ήταν πολύ ωραία.
10. οι αγαπημένοι σας συγγραφείς?
Άγγελος Τερζάκης,Μ. καραγάτσης,Νίκος καζαντζάκης,ίταλο καλβίνο.
11. ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα?
Το θάρρος.
12. ….και σε μία γυναίκα?
Την ηρεμία,ξέρω γω,δεν ξέρω…….
13. ο αγαπημένος σας συνθέτης?
Χατζιδάκις,λοίζος,τσιτσάνης,μπαχ,μότζαρντ,αλμπένιζ…είναι κι άλλοι…είναι πολλοί…………
14. το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους?
Στα λαικά το ρίχνω κυρίως,δεν ξέρω γιατί,το διασκεδάζω.
15. το βιβλίο που σας σημάδεψε?
Οι αόρατες πόλεις του ίταλο καλβίνο.
16. η ταινία που σας σημάδεψε?
Μπραζίλ,λεπτή κόκκινη γραμμή,λα στράντα (ντάξει το σημάδεψε για μια ταινία είναι μεγάλη κουβέντα!πάντως αυτες μου άρεσαν πάρα πολύ)
17. ο αγαπημένος σας ζωγράφος?
Κλιμτ,σαγκάλ,πικάσσο,μιρό,χόκνευ,όλοι οι γερμανοί εξπρεσσιονιστες,μόραλης,τέτσης και παρα μα παρα πολλοί άλλοι…..
18. το αγαπημένο σας χρώμα?
Τα αγαπώ όλα,ευτυχώς που υπάρχουν.
19. ποιά θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας?
Δεν την κατάφερα ακόμη.
20. το αγαπημένο σας ποτό?
Κρασί μοσχοφίλερο με διαφορά.Αγαπώ αρκετά κ τις μπύρες επίσης.Και τα λικέρ.Άντε κ το ούζο!!!!!!!!!!τίποτα άλλο.
21. για ποιό πράγμα μετανοιώνετε περισσότερο?
…………(χαμόγελο)
22. τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’όλα?
Τη μικρότητα, την κουτοπονηριά, όλους όσους πουλάνε μούρη.
23. όταν δε γράφετε ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία?
Βόλτα, περπάτημα στην πόλη,διάβασμα εφημερίδας με καφε και τσιγάρο,παρέα-ψιλοκουβεντούλα με φίλους.
24. ο μεγαλύτερος φόβος σας?
Την αρρώστια,τη μοναξιά. Γενικά φοβάμαι.
25. σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα?
Όταν δε με παίρνει.
26. ποιό είναι το μότο σας?
Καλά κρασά!
27. πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε?
Ενώ κοιμάμαι.
28. εάν συνέβαινε να συναντήσετε το θεό τι θα θέλατε να σας πει?
Δε θέλω να τον συναντήσω.
29. σε ποιά πνευματική κατασταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό?
Ανοδική.Έτσι συμβαίνει μετά την πτώση.

ουφ!

2007-05-01T11:19:00.000-07:00

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΑ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Να πάρει, τό ξερε! Δηλαδή όλοι το γνώριζαν αλλά δεν έκαναν τίποτα! Θύμωσε. Έσμιγε τα φρύδια όταν το σκεφτόταν, κι έκανε για όλους από μια κακή σκέψη. Συνομιλούσε σαν κακή κουτσομπόλα με τον εαυτό του κι έψαχνε ένα ένα τα κουσούρια των άλλων για να τα καταγγείλει. Όσο παρασυρόταν, τόσο πρασίνιζε..Ο παραλογισμός ξαφνικά σταμάταγε, τα μάτια κοιτούσαν ευθεία, ήρεμα πια. Μέχρι που το βλέμμα χαμήλωνε. Ένα στραβό χαμόγελο σχηματίστηκε. Η κακή κουτσομπόλα είναι απέναντι τώρα. Του λέει: Κι εσύ ξέρεις. Κι εσύ, αλλά τίποτα δεν κάνεις.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Όταν βρισκότανε σε κανά χωράφι-ήτανε και άνοιξη- άμα ξεχνιότανε καμιά φορα να χαζολογάει, κοίταγε χάμου τις πρασινάδες. Καθότανε κάτω στο φρέσκο χορτάρι και χάζευε τα τριφύλια. Τι χάζευε δηλαδή, με αγωνία και λαχταρα κοίταγε. Τα κοίταγε ένα ένα στα μάτια τα τριφύλια. Βλέπεις είχε τη μανία να βρει το τετράφυλλο τριφύλι. Έτσι πίστευε, ότι υπάρχει. Κι όχι μόνο ότι υπάρχει, αλλά ότι θα το βρει εκείνη, καταμεσίς στο χωράφι, στη σπιθαμή που κυλιότανε μέχρι να τελειώσει τις δουλειές ο παππούς, να φύγουν για το σπίτι.

2007-03-23T05:12:00.000-07:00

γνωστοί άγνωστοι 2

Είχε γίνει μούσκεμα. Εκείνη η μαύρη ομπρέλα τελικά δεν κράτησε τίποτα. Το νερό ήταν παντού, έβρεχε από το πρωί, αλλά δε βαριέσαι, κύλησε ευχάριστα το μεσημέρι. Μπορεί να τον ενοχλούσαν τα βρεγμένα ρούχα, ουσιαστικά όμως, ήταν ήρεμος. Ήταν τσαντισμένος μόνο στα λόγια.

Του Παντελή του άρεσε όταν ήταν έτσι. Πήγαινε κόντρα στη φυσική γκρίνια του, και μάλιστα χωρίς προσπάθεια! Συνέβαινε απλά, χωρίς να δώσει καμία εντολή κι ένα αδιόρατο χαμόγελο σχηματιζόταν χωρίς λόγο και αιτία. Δεν μιλούσε πολύ, όχι επειδή δεν είχε όρεξη, δεν ήθελε να χαλάσει την ηρεμία. Τώρα που το σκέφτεται καλύτερα, σε σημείο παρεξηγήσεως ίσως, αλλά δεν πειράζει. Στο κάτω-κάτω δεν την γνώριζε και καλά, ποιο το κόστος? Ή μήπως…μπα! Μέχρι τα φανάρια θα περπατούσαν μαζί κι ύστερα, θα χώριζαν. Σιγά! Τη χαιρέτησε βιαστικά κι έφυγε.

Μουρμούραγε για το ενοχλητικό πλατς πλατς που ακούγονταν σε κάθε βήμα του, καθώς το πέλμα βούλιαζε στη μουλιασμένη σόλα. Σκεφτόταν μόνο ότι σε λίγο θα ήταν σπίτι, στεγνός. Θα κοιτούσε τη βροχή από πλεονεκτική θέση πια, με μια κούπα τσάι στο χέρι. Το μειδίαμα έμενε σταθερό στο πρόσωπό του, κι όταν καμιά φορά σήκωνε τα μάτια απ’ τα παπούτσια του, τότε διασταύρωνε τυχαία το βλέμμα με κάποιον περαστικό. Μοίραζε χαμόγελα στους αγνώστους. Φαινόταν λίγο παράξενο, αλλά ωραίο. Ένας χαμογελαστός, όμορφος ανθρωπάκος, βρεγμένος σαν το γατί, ανέβαινε την Πατησίων, κρατώντας μια μισοσπασμένη ομπρέλα. Άλλοι τον πέρασαν για μισότρελο, άλλοι για αλαφροΐσκιωτο, άλλοι για ερωτευμένο.

2007-03-03T09:10:00.000-08:00

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ

Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό. Αυτό έκαναν κι ύστερα εκείνη τους απάντησε πώς σίγουρα η καλοσύνη τους, θα τους επιστραφεί. Γενικά, τα πίστευε βαθιά όλα αυτά τα περίεργα : τις αύρες, την καλή και την κακή ενέργεια, πώς επιδρούν στη ζωή μας, κτλ,κτλ…Στην περίπτωση που την κοιτούσες στραβογελώντας σου απάνταγε ότι όλα ήταν θέμα πίστης. Τίποτα δε θα άλλαζε αν εσύ δεν το πιστεύεις βαθειά. Και είχε τον τρόπο να το μεταδίδει, προτάσσοντας την καλή της διάθεση σε ό,τι κι αν συνέβαινε.

Τώρα, αν το καλό επιστρέφεται, αυτό ήταν ένα άλλο θέμα. Δηλαδή, τίποτα από τα παραπάνω δεν αποδεικνύονται. Ένας τρόπος ζωής ήταν κι αυτός, που αν θες τον επιλέγεις, αφήνοντας πίσω την ειρωνική και στραβομουτσουνιασμένη φάτσα. Όλα αυτά, τα σκεφτόταν κι εκείνος την επόμενη μέρα.

Υπήρχαν κάποιες στιγμές που έπιανε τον εαυτό του να πιστεύει σε αυτή τη φιλοσοφία με τις «θετικές σκέψεις», ενώ κάποιες άλλες, χανόταν στην καθημερινότητα με τους φίλους, τις πλάκες, τις υποχρεώσεις και το ρουτίνιασμα, που οι στοχασμοί κάπου περίσσευαν. Πάντως σίγουρα δεν περίμενε στην άμεση επιστροφή της καλοσύνης του. Δεν περίμενε τίποτα βασικά.
Μέχρι που η πραγματικότητα θα έφερνε εκείνη τη μέρα ένα στραβό δευτερόλεπτο. Πώς άραγε θα σκεφτόταν ύστερα από αυτό το δευτερόλεπτο? Δεν είχε ιδέα για το πότε θα του ήταν χρησιμότερη αυτή η γαμω-φιλοσοφία. Στα εύκολα ή στα δύσκολα? Πάντως το χρωστιμέικο καλό δεν είχε επιστραφεί ακόμη.

2007-02-13T15:28:00.000-08:00

Γνωστοί Άγνωστοι.

Πέρασε σαν σίφουνας για άλλη μια φορά, τσακ-τσακ ξεμπέρδεψε κι έφυγε. Αφού πρώτα έκανε ένα ψιλό P.R. με τους ένα δυο γνωστούς που βρήκε μπροστά του. Ήταν ωραίος ο Παντελής. Στεκόταν ωραία στον περίγυρο. Στεκόταν ωραία στο χώρο. Ένα μαγκάκι με ρυθμό. Δεν είναι ότι είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση, όχι. Κάτι φορές χανόταν στο καζάνι με τις ανασφάλειες, σιωπούσε μ’έναν τρόπο που δεν ήθελες να διακόψεις τη σιωπή του. Σαν να πνιγόταν τις κακές μέρες, μα δεν ήθελε σωσίβιο με τίποτα. Ακόμα κι αυτό το υποστήριζε καλά. Είχα ακούσει κάπου: πίνεις το ποτό μόνος?κάντο με στυλ. Κάπως έτσι.

Εκείνη τη μέρα είχε τα κέφια του. Το κατάλαβε η Ριάνα, φαινόταν απ’ τον τρόπο που μοίραζε χαμόγελα κι έτρεχε ορεξάτος. Όταν σήκωσε τα μάτια απ’ το βιβλίο, έπεσε πάνω στο σίφουνα. Η Ριάνα ήταν στατική, αργή. Εκείνη καρφωνόταν στο χώρο, πολλές φορές βούλιαζε. Το θετικό ήταν ότι πάντα πατούσε γερά στη γη, δεν ξέρω όμως αν πετούσε ποτέ. Όταν ξεχνούσε το βάρος έκανε σαν αφελές παιδί, έκανε τους άλλους να γελάνε και να απορούν πώς ένας τόσο αδύνατος άνθρωπος μπορεί να ζυγίζει τόσο.

2007-02-11T11:23:00.000-08:00

…………what is the category…………..

Στο βάθος,στο δεξί παράθυρο, βλέπω το αγωνιώδες πρόσωπο του Σόμπολου να περιγράφει το έγκλημα. Δεν τον ακούω,βλέπω μόνο το στόμα του να ανοιγοκλείνει καθώς μιλά. Την ίδια στιγμή ακούω τραγούδια για μεθύσια και ώ! τι έκπληξη, για θύτες και για θύματα.

Με τι πάθος διηγείται τα τεκτενόμενα! Λάμπουνε τα μάτια του Σόμπολου, όλα να τα πει!να λάμψει η αλήθεια,να ξεκοιλιάσει όλη η Ελλάδα τη ζωή τους που πήρε το στραβό το δρόμο. Που η πίκρα έγινε βία. Μην τρομάζεις ,μια κλωστή τα κρατάει όλα.

Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει, ούτε αν πρέπει να κάνω τςτςτςτς καθισμένη στην πολυθρόνα μπροστα στην τηλεόραση.

Και η τηλεόραση συνεχίζει: μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα.............................................................................................

2007-01-24T09:42:00.000-08:00

fuckin stupid!

Ποιός κρίνει? Κι εσύ τους άλλους κι οι άλλοι εσένα. Κι οι κατηγορίες που φτιάχνεις στο μυαλό σου δέχονται νέες εισόδους. Και την ίδια στιγμή, σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες, μπαίνεις κι εσύ. Κάπου καταγράφεσαι, επικυρώνονται θες δε θες τα χαρακτηριστικά που σου αναγνώρισαν. Ό,τι κάνεις με βάση την κατηγορία σου αποκωδικοποιούνται. Γιατί να είσαι υπεράνω κρίσης αφού κι εσύ τα ίδια κάνεις.

Αντί να κλείνουμε τους ανθρώπου σε κουτάκια, καλύτερα να φτιάχνουμε μια «ωραία φασολάδα» με πολλά μυρωδικά. Οι χαζοί δεν καταλαβαίνουμε, ή μάλλον ξεχνάμε οτι η διαφορετικότητα είναι το παιχνίδι. Άνοιξε τα μάτια σε αυτό που δεν ξέρεις, θα σου δώσει αυτό που δεν έχεις. Έτσι θα αποκτήσεις κι άλλα. Χαζέ(ή).

2006-11-30T11:07:00.000-08:00

ΨΑΧΝΩ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ.

Κλειδωμένες πόρτες. Στέκεσαι απ’έξω-δεν έχεις κλειδιά-ο κλειδαράς, ως από μηχανής θεός..Μα...δεν έχεις μία πάνω σου, πάλι ξέμεινες! Ένα φύλλο καπλαμά, εμ ντι εφ, κόντρα πλακέ ή τι άλλο, σε χωρίζει από το μέσα που ονειρεύεσαι. Πρέπει να γίνεις διαρρήκτης? Λοστός, φουρκέτες, ταυτότητα. Οι κλέφτες, λες, πώς τα καταφέρνουν? Απ’ το μπαλκόνι του δίπλα ένας σάλτος είναι....
Κλειδωμένα μυαλά, καρδιές. Εδώ ούτε οι πρώτες βοήθειες του κλειδαρά, ούτε τα λεφτά πιάνουν και ψάχνεις να βρεις το μπαλκόνι του γείτονα που δεν υπάρχει. Δέρματα ερμητικά κλειστά, ούτε μια πληγή. Ή τις κρύβουν με φαρδιά φορέματα, μακρυά μανίκια. Μωαμεθανές που περιφέρονται μόνο με τα μάτια ακάλυπτα. Στο ακάλυπτο βλέμμα ελπίζεις.
Μου μοιάζεις με πρωτόβγαλτο κλέφτη που ψάχνει να βρει την κομπίνα για να μπουκάρει.

2006-11-23T12:46:00.000-08:00

ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Είναι αυτές οι συσκευές που έχουμε όλοι μας. Από δύο, από τρεις, από τέσσερις έκαστος. Το ξέρω πως δεν υπερβάλω, έτσι να ‘χουμε πολλές να επικοινωνούμε καλύτερα. Να εξυπηρετούμαστε. Να συνδεόμαστε, τάχα, να βρισκόμαστε. Τάχα, θα μου πεις, γιατί? Όχι γίνεται, δε λέω. Απλά, τώρα, να, συνδέθηκα, βρέθηκα αλλά αυτό που ήθελα δεν έγινε. Θέμα τύχης. Θα την πληρώσουν λοιπόν οι συσκευές σήμερα. Είπα.
Τα τηλέφωνά μας, οι μακρυνές φωνές μας, ένα μεγάλο τεχνητό αυτί. Σαν διαφημιστής της κακιάς ώρας μιλάω κι ένα ακόμη σχόλιο θα πω: από αυτό το μέσον ένα πράγμα μου λείπει πολύ. Είναι τα μάτια, η εικόνα του άλλου. Αν θες κρύβεις πολλά με μια φωνή σκέτη. Καλά, αν θες κρύβεις πολλά και live, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Πόσες φορές δεν κρύφτηκες πίσω από ένα ακουστικό?
Χτυπάνε και λείπεις. Κάτι που συμβαίνει ερήμην σου. Κάποιος στην άλλη άκρη του καλωδίου σε ψάχνει, ξέρω γω, σε θέλει τώρα κι εσύ περπατάς στο δρόμο σφυρίζοντας. Ποτέ δε θα μάθεις. Υπάρχει και το άλλο:χτυπάει, χτυπάει και τελευταία στιγμή δεν το προλαβαίνεις!ακύρωση.Θα μου πεις υπάρχουν κι οι τηλεφωνητές. Καλά. Συνήθως στους τηλεφωνητές ακούς μια ανάσα και...κλικ!το κλείνει! Σου λέει χέστηκα τι να το κάνω το ηχητικό μήνυμα, τώρα σε θέλω. Καλά θα μου ξαναπεις, που ζεις? Υπάρχουν και τα κινητά. Υπομονή, θα φτάσω κι εκεί.
Χτυπάει και λέει μπούρδες. Φλυαρίες. Δε σε ενδιαφέρει, δε θες να ακούς. Την ίδια στιγμή ήθελες να ήταν κάποιος άλλος. Κι ύστερα πάλι όταν το περιμένεις μένει έτσι ήσυχο, ένα εν δυνάμει αλλά νεκρό στο παρόν αντικείμενο. Περιμένεις να δώσει το σήμα ο άλλος. Εσύ δεν του δίνεις πνοή, ξέρεις μια κίνηση θέλει: σηκώνεις το ακουστικό και δίνεις τον ¨κωδικό¨. Πόσες φορές δεν έφτασες μέχρι εκεί αλλά το’ κλεισες? Το σκότωσες. Και μοιραία θα μείνει μουγγό και στην άλλη άκρη.
Χμμ..Χαμογελάω...Τα κινητά. Πάντα κακή η κατάστασή μου μαζί τους. Σου υπόσχονται τα πάντα αλλά...Δεν τα μπορώ, παραείναι άμεσα, εκδηλωτικά, με πιάνουν εξ’ απίνης δεν αντέχω. Δεν κατάλαβα, γιατί να σε βρίσκει ο καθένας παντού? Η λέξη σίγαση είναι λυτρωτική για μένα.
Ξέρω, φάσκω και αντιφάσκω κατηγορώντας τα πάντα, αλλά σήμερα συνέβησαν σχεδόν όλα τα παραπάνω και τα νεύρα μου, μου δίνουν το δικαίωμα στην υπερβολή. Και κλείνοντας, ένα τελευταίο σχόλιο. Δε θέλω να λέω ποτέ κάτι σημαντικό, κάτι σοβαρό από το τηλέφωνο. Αποδυναμώνεται, πολλά μένουν μετέωρα, αναπάντητα. Κρυφτό πάλι. Συμπερασματικά : ενώπιος ενωπίω. Πιο δύσκολα. Καλύτερα.

2006-11-05T13:46:00.000-08:00

Κάνει κρύο. Ο πρώτος αδίστακτος βοριάς φύσηξε από χτες και σήμερα πάτησε πια, καλά στα πόδια του. Οι άνθρωποι άλλαξαν όψη και μαζί τους η πόλη όλη. Αυτοί είναι που την κάνουν να είναι ό,τι είναι. Αυτά τα συμπαθητικά όντα που βηματίζουν, κοιμούνται,αγαπάνε, φτιάχνουν, χαλάνε, γαμώτο κάνουν κι ασκήμιες αλλά...συγχωρείς , θυμώνεις, κι αυτά ανθρώπινα είναι. Τόσην ώρα, χα, χρησιμοποιώ τρίτο ενικό, κι εγώ ένα απ’αυτά τα συμπαθητικά όντα είμαι, απλά μ’αρέσει να μας χαζεύω σαν εξωτερικός παρατηρητής. Με άλλους μοιάζω, με άλλους τρομάζω κι άλλοι πάλι με έλκουν σα μαγνήτης.

2006-10-17T09:42:00.000-07:00

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΤΛΟ

Έχει σημασία ποιός είναι ο βηματισμός σου.
Βέβαια.
Έτσι καθορίζεις το σημείο που βρίσκεσαι κάθε φορά.
Κάνεις τον απολογισμό και βγάζεις τα συμπεράσματά σου.
Ένα εμπρός και δύο πίσω.
Σούμα : πίσω πήγες πάλι...
κι ο κόπος που έκανα γι’ αυτό το βήμα εμπρός?
Τι να σου πω, το αποτέλεσμα μετράει...
να είσαι πρακτικός στις εποχές που ζούμε!
Δύο εμπρος και δύο πίσω.
Τόσος κόπος και πάλι στα ίδια ε?
Στασιμότητα.
Κάτι συμβαίνει, κάπου χάνεις την ισορροπία σου.
Τι μαγική λέξη η ισορροπία!
Στο πισωπάτημα τη χάνεις.
Αφού τα μάτια σου είναι μπροστά γιατί μπερδεύεσαι?
Γιατί το πισωπάτημα είναι εύκολο.
Και δέχεσαι έτσι εύκολα το τίμημα?

2006-10-09T08:56:00.000-07:00

ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ

η ηρεμία το ζητούμενο.
ή μήπως όχι?
γιατί τότε..τι?

2006-10-08T02:53:00.000-07:00

ΔΡΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Κάπως έτσι χάνονται μάλλον οι άνθρωποι μεταξύ τους.Δεν ήθελε αλλά μάλλον οι συνθήκες το επέβαλαν.Με πολλούς ανθρώπους της είχε συμβεί αυτό, γινόταν σχεδόν μοιραία-ίσως επειδή έτσι είναι η ζωή, όπως λέμε όταν μάλλον δεν ξέρουμε τι άλλο να πούμε ή πώς να εξηγήσουμε τα συμβαίνοντα.Αναρωτιέμαι πόσο περίεργοι είναι οι άνθρωποι τελικά αν σκεφτώ μια ανάλογη περίπτωση: στην τελευταία συναντηση, δίνεις τα χέρια και με όλη την καλή διάθεση τοποθετείς την επόμενη συνάντηση σε αόριστο χρόνο-αλλά σύντομα φυσικά-και ύστερα, δρόμοι χωριστοί, καμιά επαφή παρά τις κοινές ,καλές, αναμνήσεις.
Άλλη μια απώλεια για εκείνη, που ούτε τη φανταζόταν το τελευταίο απόγευμα που συναντήθηκαν. Τόσες ώρες δεν είχαν καθήσει ποτέ οι δυό τους να τα πουν. Επί ένα χρόνο σχεδόν κάθε μέρα βλεπόντουσαν,ο καθένας στο πόστο του. Εκτός απο τα τυπικά, πάντα έλεγαν και κάτι παραπάνω, σχεδόν συνθηματικά με τον δικό τους κώδικα. Και φύλαξαν την καλύτερη παρέα μεταξύ τους για εκείνο το τελευταίο απόγευμα, με όπλο την οικειότητα που ήρθε τελικά με τον καιρό. Με πικρό χαμόγελο το σκέφτεται τώρα πια αυτό, αφού αυτή η πολυπόθητη οικειότητα πήγε στράφι...
Αφού τον χαιρέτησε κι έφυγε για το σπίτι της, πίστευε δυνατά πλέον στι είχαν εκείνο το βαθμό επικοινωνίας , ώστε να μιλούν για τα πιο ουσιαστικά πράγματα, αυτό τουλάχιστον μπορούσε να έχει...αφού έτσι είναι η ζωή, όπως προείπα.Τελικά εκείνη η σύμβαση ήταν μάλλον η αιτία που ενώ περνούσε ο καιρός δεν βρισκόντουσαν, κι ας φανταζόταν με πόσο ενθουσιασμό θα του διηγιόταν την κάθε νέα της εμπειρία στην επόμενη συνάντηση...τον χαμογελαστό εκείνο τρόπο που είχε να ακούει με υπομονή τις διάφορες ιστορίες, το σχόλιο που έβαζε στη σειρά την αταξία των σκέψεων του συνομιλητή του. Αυτό ήταν που της έλειπε περισσότερο, αυτό είχε κερδίσει απο εκείνον-απο κάθε άνθρωπο κερδίζουμε κάτι.
Αυτό λειτουργούσε και σαν μαγνήτης κάθε φορά που περνούσε , για άλλο λόγο, απο τη γειτονιά του. Ήθελε να πάει. Θα έβρισκε για εκείνη λίγο χρόνο για μια σύντομη συνομιλία στο μικρό γραφείο. Ποτέ δεν πήγε.Εκείνη η δύναμη που την τραβούσε στο γνωστό ισόγειο με τα μεγάλα παράθυρα,που άλλοτε ήταν το στέκι της, έβρισκε μέσα της μιαν αντίδραση. Δράση –αντίδραση,δυο αντίθετες δυνάμεις. Η αντίδραση ήταν εκείνη η σύμβαση. Κι έτσι, μετάνοιωνε. Η δράση απουσίαζε.

2006-10-03T04:44:00.000-07:00

σήκω-μέριασε την κουρτίνα-άνοιξε το παράθυρο. Θα φυσήξει φρέσκος αέρας.

2006-09-25T10:16:00.000-07:00

και για του λόγου το αληθές...

2006-09-25T09:48:00.000-07:00

Πάντα κάτι θα λείπει...Μια μορφή που πάντα θα μένει ημιτελής.